Crying Tiger — จานเด่น

Suea Rong Hai (เสือร้องไห้) แปลตรงตัวว่า “เสือร้องไห้” คนส่วนใหญ่มักเล่าเวอร์ชันโรแมนติกต่อ ๆ กันมาว่า สเต๊กจานนี้อร่อยเสียจนเสือยังต้องร้องไห้ แต่เรื่องเล่าของอีสานที่เก่ากว่านั้นกลับตรงกันข้าม — เนื้อส่วนที่ใช้กันมาแต่เดิมคือเนื้อส่วนอกที่เหนียว ซึ่งได้ชื่อว่าเนื้อ “เสือร้องไห้” เพราะขนาดเสือยังต้องน้ำตาไหลตอนพยายามเคี้ยว วิธีแก้แบบชาวบ้านคือทุบให้นุ่ม ย่างด้วยไฟแรง แล้วหั่นบางขวางลายเนื้อ คนครัวอีสานจับมันเข้าคู่กับ jaew — น้ำจิ้มที่ทำจากข้าวคั่ว มะนาว น้ำปลา และพริกในปริมาณที่เอาจริงเอาจัง — แล้วกินกับข้าวเหนียวและ lao khao (เหล้าขาว) สักขวด เชฟของเราเรียนสูตรนี้มาจากลุงของเธอ ผู้เปิดร้านย่างริมทางอยู่นอกเมืองขอนแก่น และไม่ยอมใช้เนื้อส่วนอื่นนอกจาก rib-eye เลยหลังจากย้ายมาอยู่แคลิฟอร์เนีย “ถ้าหนูมีปัญญาซื้อ rib-eye ได้” เขาบอกเธอ “เสือมันก็ไม่ต้องร้องไห้แล้ว” เราใช้กฎข้อนี้ของเขา

กินแบบอีสาน: ปั้นข้าวเหนียวเป็นก้อนเล็ก ๆ ด้วยปลายนิ้ว จิ้ม jaew แต่พอบาง ๆ แล้วใช้ก้อนข้าวเหนียวนั้นคีบเนื้อขึ้นมาสักแผ่น กินทั้งคำในทีเดียว อย่าแช่ข้าวลงในน้ำจิ้ม — ข้าวเหนียวควรทำหน้าที่เป็นช้อน ไม่ใช่ฟองน้ำ กัดกะหล่ำปลีสักคำคั่นระหว่างคำ จะช่วยล้างปากให้พร้อมสำหรับคำต่อไป